Kies je om mee te gaan… of juist niet

Zo nu en dan kom je jezelf weer eens tegen… Vanmorgen had ik een gesprek met een mooi persoon over onze kerk. Beide proberen we onze taken in de kerk voor elkaar te krijgen.
Onze kerk wordt steeds groter en ik merk dat het relationele, waar onze kerk “groot” mee is geworden, er een beetje af gaat en dat de organisatie (het instituut) noodgedwongen, belangrijker wordt. Om mijzelf te beschermen tegen het te veel werk op me nemen was mijn stelling: “je moet mee gaan met het instituut en zaken die bij anderen liggen terug leggen bij die mensen“. Om jezelf te beschermen klopt dit denk ik wel… Deze persoon zei nog: “Ja, maar bij wie je het terug legt zijn ook mensen….” en ze had gelijk.

Na een rustig moment op deze zondag, nadenkend over het gesprek, realiseerde ik me dat mijn houding niet zo constructief was als ik dacht. Verder lezen Kies je om mee te gaan… of juist niet

Hoe “egoïstisch” zijn jou helpt

Ik heb het geluk om een deel van mij leven veel om te gaan met tieners. Het is fantastisch om te zien hoe kinderen tieners worden en zo langzaam maar zeker volwassen worden. Soms mag ik dan een stukje met hun leven meelopen en er samen over nadenken wat belangrijke zaken in het leven zijn. Het mooie is dat ze er vervolgens zelf een invulling aan geven, die overigens vaak mooier is dan ik had kunnen bedenken!

Eén van de dingen die ik vanaf het begin zeg tegen tieners is: “ben trots op jezelf” of “weet dat je mooi bent”. Dat laatste is ook altijd waar! We zijn maar heel weinig mensen die ik in mijn leven ben tegen gekomen die niet mooi zijn. Zelfs mensen waar ik in mijn leven tegen aan bots, hebben een hele mooie kant die ik oprecht waardeer!

Ik heb vaak gedacht: kan ik als oprecht christen wel zeggen dat je “trots” moet zijn op jezelf, dat je jezelf OK moet vinden? Is het niet super egoïstisch? Moet je jezelf niet nederig maken voor de ander om zo als Jezus te worden? Verder lezen Hoe “egoïstisch” zijn jou helpt