Zo nu en dan kom je jezelf weer eens tegen… Vanmorgen had ik een gesprek met een mooi persoon over onze kerk. Beide proberen we onze taken in de kerk voor elkaar te krijgen.
Onze kerk wordt steeds groter en ik merk dat het relationele, waar onze kerk “groot” mee is geworden, er een beetje af gaat en dat de organisatie (het instituut) noodgedwongen, belangrijker wordt. Om mijzelf te beschermen tegen het te veel werk op me nemen was mijn stelling: “je moet mee gaan met het instituut en zaken die bij anderen liggen terug leggen bij die mensen“. Om jezelf te beschermen klopt dit denk ik wel… Deze persoon zei nog: “Ja, maar bij wie je het terug legt zijn ook mensen….” en ze had gelijk.
Na een rustig moment op deze zondag, nadenkend over het gesprek, realiseerde ik me dat mijn houding niet zo constructief was als ik dacht. Ik ben juist een groot voorstander van een relationele kerk, een kerk waar je niet alleen komt om God te ontmoeten, maar ook om de anderen te ontmoeten. Dat maakt een gemeenschap sterk en daarmee ook je relatie met God. Helaas is het zo dat des te groter de groep mensen is, des te minder de mensen elkaar (echt) kennen. Bij bijvoorbeeld 60 mensen kent iedereen elkaar, maar bij 300 man kent iedereen misschien meer 20 mensen echt en evenzoveel zoveel een beetje. Daarom zeg ik al een tijdje dat we onze kerk (hoe vervelend ook) moeten opsplitsen en op twee locaties moeten door gaan. Twee kerken van 150 man werkt effectiever in Gods Koninkrijk dan één van 300.
Terug komend op het gesprek van vanmorgen ben ik van mening veranderd. Ik moet niet mee gaan in de trend dat mijn kerk meer een instituut wordt dan een (relationele) kerk. Ja, uiteraard moet je de taken laten liggen bij de mensen die daar voor zijn aangesteld, maar wij moeten elkaar blijven ondersteunen als broeders en zusters in geloof, als één kerk, één lichaam van Christus [1 kor 12:12]. Ik ga dus niet meer mee in het idee van losse hokjes die toevallig zo zijn gegroepeerd dat het een kerk is.
Met excuus voor mijn directe en kort door de bocht reactie, heb ik besloten om me echt in te gaan zetten voor de mijn relationele kerk. Dit ondanks dat het moeilijk is als de groep (kerk) groter wordt, maar er zijn altijd wegen te vinden om God en de mens centraal te stellen zodat niet het instituut het over neemt. Ik hoop dat ik voldoende mensen in mijn kerk kan vinden om hier aan mee te doen, want alleen dan gaat het lukken!
Gesprekken zoals vanmorgen maken een relationele kerk sterk en helpen mij verder. Zoals deze persoon mij vanmorgen zei: “het zijn mensen“, en de mens is de kroon op God’s schepping 🙂