Waarnemen, zou je dat ook kunnen verworden als: “de waarheid in je op nemen”? en als je de waarheid dan waarneemt, hoe waar is deze waarheid dan?
De waarheid is al een moeilijk begrip, maar ik ga er even van uit dat de waarheid is wat er echt in de wereld gebeurt en waarvan je dus ook resultaten zou kunnen zien/voelen/proeven/enz. Misschien is deze definitie overigens te smal en moet je zeggen dat het gaat om alles wat als basis onder alles ligt wat er gebeurt, of je het nu wel of niet ziet…
Wat kunnen we eigenlijk wel de waarheid waarnemen?
In de afgelopen periode ben ik wel een aantal keer geconfronteerd met zaken waarvan ik dat dat deze niet “waar” waren (omdat ik het zo waar nam), maar uiteindelijk wel zo bleken te zijn… tenminste, dat moet ik dan maar aannemen š
-1-Zijn er mensen waarvan je zeker weet dat je er 100% op kan vertrouwen… maar blijkt uiteindelijk dat ze toch een verborgen leven leven…
-2- Zijn mensen die mij op een bepaalde manier benaderen (voorzichtig, wat jij denk waarschijnlijk dat ik….) die volgens mij niet bij mij past. Ze hebben (volgens mijn waarneming) een verkeerd beeld van mij.
-3- Ik dacht dat ik in een rustige buurt woon waar zaken zoals drugsdealers enz. ver weg waren, maar toen ik met iemand sprak die daar last van had, bleek het wel heel dicht bij te gebeuren.
-4- Kan ik mensen niet overtuigen van (mijn) waarheid over wat er in de bijbel staat.. omdat ze eenvoudig zeggen dat ze er niets van zien… (ik moet zeggen, dat had ik waarschijnlijk lang geleden ook gezegd)
-5- tja, ik kan nog wel even door gaan…
Je baseert je waarheid snel op wat je waarneemt en trekt daar dan conclusies uit voor je handelen. wat ik steeds vaker ontdek is dat er meerwaarde zit in het durven geloven dat er zaken zijn die wel waar zijn, maar die je niet (zomaar) waar neemt. Je kan je leven verrijken door eens om je heen te kijken en te luisteren naar wat anderen zeggen, te kijken en te geloven dat wat je ziet misschien wel anders is dan wat je waarneemt.
Leuk voorbeeld is de gedachte dat alles bestaat uit atomen met protonen, neutronen enĀ elektronen. De samenstelling daarvan maakt het type materiaal. Zonder er te diep op in te gaan en het 100% uit te leggen, is de afstand tussen de protonen/neutronen en de elektronen te vergelijken met de afstand tussen de aarde en de zon. En dan hebben we het nog niet eens over de afstand tussen de verschillende atomen… Misschien kan je dat wel vergelijken met de ruimte en de sterren… Stel je nu voor dat je twee sterrenstelsels zou hebben en die komen elkaar tegen. Door de grote afstand zou je denken dat ze elkaar voornamelijk gewoon zouden passeren. Misschien dat er een paar planeten zouden botsen, maar de meerderheid gaat gewoon langs elkaar heen. Als je nu bedenkt dat zowel je tafel als je potlood bestaat uit atomen zou je verwachten dat ze makkelijk door elkaar heen zouden gaan… maar nee hoor, dat lukt echt niet.
Ik het geloof heb ik inmiddels ontdekt dat je pas gevolgen van wat de Almachtige doet als je er ook voor open gaat staan. Je neemt het niet waar als je het niet waar wilt nemen, als je niet op zoek bent en niet open staat voor meer dan je ogen, oren, en gevoel kan waarnemen.
Als je durft open te staan dat iedereen een eigen waarneming heeft en dat niet jij of hij de waarheid heeft, maar dat die veel meer zit in het totaal van wat we ervaren, kan je een heel andere wereld ontdekken. Soms negatiever, soms positiever. De volgende stap is dan om de “nieuwe” waarneming op waarde de schatten en het goede van het slechte te onderscheiden. Uiteindelijk zal je anders gaan staan in het leven, meer open gaan staan voor anderen en steeds meer meer-waar-de gaan zijn voor de mensen om je heen. Ik zie het als groeien! Durf jij het aan om je eigen (beperkte) waarheid langzaam los te laten?