Veel verloren, veel gehad.

Het is al weer 5 jaar geleden dan mijn nichtje Kim door een busongeluk om het leven kwam… Na 21 jaar te mogen leven is ze (en daar ben ik stellig van overtuigd) naar een betere en mooiere plek gegaan. Terug denkend aan de dag dat ik het hoorde en kijkend naar foto’s van die tijd, komt het verdriet weer op. Waarom jij? Als iemand het “recht” had om door te leven was jij het wel: je begon je leven op orde te krijgen, ontdekte steeds meer hoe mooi je zelf was, je was enthousiast over je school, je was bezig met je rijbewijs, je had een leuk eigen huisje op een plek die je zelf had uitgekozen, je kwam regelmatig bij ons en we hadden dan, naast veel lol, mooie en diepgaande gesprekken over het leven, over het geloof… We hebben samen zo veel mooie dingen gedaan, zo veel mooie momenten meegemaakt…

En dan plotseling dat telefoontje van mijn broer: “Kim is dood”… Alsof ik door de grond zakte. Op één van de volgende dagen, in haar huisje heb ik zo hard gehuild, gehuild zoals ik nog nooit in mijn leven ooit had gedaan.

Kim, 5 jaar na het fatale ongeluk mist ik je nog steeds. Aan de andere kant heeft het ook veel gebracht. Ik wil niet alleen blijven hangen in deze ene dag, maar je juist bedankten voor die mooie tijd die we wel samen hebben mogen hebben.
Als we zondagavond terug reden in de auto naar Arnhem zette je vaak de CD Hope=Salvation op. Bij het laatste nummer, Grace be with you all, waren we dan stil.
Het was super gaaf om te luisteren naar jou gitaar spelen, of nog leuker, om samen te spelen. Bijzondere momenten waar ik nog wel eens aan terug denk als Mariska gitaar speelt…
We keken altijd uit naar de weekenden als je weer zou komen. Het weekend na het ongeluk zou je we weer zijn. Je wilde perse bij de 4U avond zijn.
Wij hebben zo veel mooie dingen meegemaakt!

Naar aanleiding van het einde van jou leven hier op aarde en het (aardse) sterven van mijn schoonmoeder vier maanden daarvoor, heb ik wel veel geleerd van het leven hier op aarde en het leven hierna. Dat heeft mijn leven, en ik hoop het leven van veel tieners en mensen om mij heen, rijker gemaakt. Eigenlijk is dat best bijzonder want ik had me nooit bedacht dit zo’n verandering in mijn leven zou kunnen voortbrengen. Laat duidelijk zijn, daarvoor had jij nooit mogen sterven, maar ik ben er wel van overtuigd dat dit een kantelpunt in mijn leven maar vooral ook een kantelpunt in mijn geloof is geweest. Iets wat ik heb mogen uitdragen naar vele tieners om me heen. Wat dat betreft leef jij dus nog steeds voort in de harten van vele mensen.

Kim, je was een bijzondere meid! Zonder jou was mijn leven minder mooi geweest. Ik heb, denk ik, nog wat werk te doen hier op deze aarde, maar we gaan elkaar weer ontmoeten. Misschien kunnen we dan nog eens naar “Grace be with you all” luisteren, samen gitaar spelen en de mooie momenten terug halen.

Kim, bedankt!